GREEN DAY

SKROVA

Jeszcze ten jeden raz
Czy ostatni kto wie
Niech mnie porwie prąd
I w nieznane niech niesie

Nie rosnąć i nie chodzić spać
Przyzwoitości w twarz się śmiać
Przyjaciół nigdy nie bać się
I z romansów tylko miłość znać

Jeszcze ten jeden raz
Na wsi gdzieś jabłka kraść
Przeżyć znów pierwszy dreszcz
Wiedząc to, co dziś wiem, co dziś wiem

I tak skończył się ciepły listopad i zawitała zima. Pierwszy śnieg tego sezonu widziałam jednak gdzie indziej. SKROVA to malutka wyspa gdzieś bardzo daleko na północy. Wylądowaliśmy tam przypadkiem, gdy sztorm pokrzyżował nam plany i nie dało się dopłynąć do Moskenes. Inaczej pewnie nigdy byśmy tam nie zawitali.
Urocza, choć jej niewielki rozmiar może przyprawić o klaustrofobię, mnie osobiście urzekła. Razem jest tam może z 200 mieszkańców, jeden kościół, fabryka łososi (tam gdzie patroszą te z rybich ferm), sklep, kawiarnia czynna tylko w soboty i sala gimnastyczna(!!!).
Jest jeden szczyt, coś koło 300m n.p.m., ale wdrapanie się tam wcale nie było łatwe, za to widok na kontynentalną Norwegię zachwycający.
TAM po raz pierwszy widziałam turkusowy ocean opatulony białym puchem...
Światło na północy zaskakuje bardziej niż nieobliczalna kochanka, myślisz że widziałeś już wszystko i nic Cię nie zaskoczy a za moment przecierasz oczy ze zdumienia.Wystarczy kilka minut...
Może dlatego ten pierwszy śnieg tutaj tym razem mnie nie zachwycił i nie uwiódł jak co roku. 
Święta tuż tuż jeszcze tylko nasłuchamy się  WHAM! i właściwie będzie Nowy Rok:)
A z nim plany i marzenia do spełnienia. 
Arystoteles ma rację, szczęścia się nie osiąga, ono jest skutkiem ubocznym naszych działań. 





AHA, nowa Ania jest rewelacyjna....
http://www.youtube.com/watch?v=klR9GOfUGcY

Razem, blisko siebie na wyciągniecie ręki...

Każdy z nas ma a przynajmniej powinien mieć swój pokój. I nie chodzi mi tutaj o coś namacalnego, tylko o takie wewnętrzne  miejsce gdzie mieszkamy tylko my i nikt nie próbuje nam go zaanektować. Nie strzeżemy drzwi czekając na barbarzyńców bo i tak go nie znajdą. Jedynie mamy nadzieję że nikt, kogo kochamy, nie będzie zmuszał nas aby go tam zaprosić. To czasem jest trudne...

Mamy tam wspomnienia, osoby i pragnienia którymi nie do końca chcemy się dzielić. Czasem sami z siebie na chwilę zapraszamy tam kogoś bliskiego lub zupełnie nieznajomego...

Bywam często w TAMTYM pokoju, a gdy mam trudny dzień, jestem zmęczona, coś się nie uda, gdziekolwiek bym nie była, staram się choć na chwilę tam uciec. I wystarczy zamknąć oczy... W moim pokoju często świat spowalnia, pojawia się szansa że wszystko może być inaczej...  

Mam tam duże okno, przytulny fotel i bardzo miękki dywan. Jest Murakami, Huellebecq, Hatzfeld i Coetzee. Coltraine i Peter Gabriel a ostatnio na chwilę wpadła Lana Del Rey.
I fotografie, i filmy których wymienić nie zdołam. Najfajniesze jest to że nie trzeba tam sprzątać a wszystko od razu da się znaleźć. Czasem mam wrażenie że w moim pokoju na stałe ktoś mieszka bo zawsze wpadam na to
co mi potrzebne. Zadziwiające....

W TAMTYM pokoju ich szukam...są tam urywki obrazów, melodii, smaków i zapachów. Jest tam uczucie dotyku kogoś dawno niewidzianego, zapomniany uśmiech, długo nieodwiedzane miejsce... Spojrzenie ukochanego i wszystkie kiedyś niewypowiedziane słowa. Jest wiele historii , które się nigdy nie zdarzyły a mogłyby, gdyby los nie spłatał mi figla.
Właściwie TAM inspiracje najczęściej same do mnie przychodzą. Czasem udaje się dostrzec to co niedostrzegalne i zrozumieć rzeczy których wcześniej nie mogłam pojąć.
Ten pokój odkryłam przypadkiem dzięki osobie która zmieniła moją codzienność na zawsze w niewyobrażalny sposób. Okropnie dużo MU zawdzięczam.  Na co dzień jest trudno. Czasem daje mi nieźle w kość. Ale dziękuję że jest. To wystarczy...